هاری رایا
امروز مردم مالزی عید فطر رو جشن گرفتند… روز اول عید، مالایی ها هم مثل ما به عید دیدنی خانه بزرگترهای فامیل میروند… من هم این شانس رو داشتم که روز اول عید –هاری رایا- رو در منزل مادربزرگ یکی از دوستان مالایی تجربه کنم…به محض ورود ما با استقبال گرم صاحبخانه و اقوام مواجه شدیم که “سلامت هاری رایا” گویان با مهمانها دو دستی دست می دادند و بعد دستشان را به نشانه احترام و دوستی به قلبشان نزدیک میکردند…بعد از اینکه نشستیم کوچکترهای فامیل به صف آمدند و باز دودستی دست دادند و دستها را به نشانه ادب به پیشانی میزدند…
این برنامه هم مثل open house همانطور که انتظارش را داشتم با خوردن شروع و به خوردن ختم شد…از وقتی داخل شدیم غذا روی میز بود و عده ای از اقوام هم دور میز مشغول خوردن بودند…وقتی آنها بلند شدند نوبت به ما رسید که سراغ خوردن برویم و همینطور نوبتهای بعدی برای افراد کوچکتر و مهمانهای تازه…غذای مخصوص روز عید در مالزی رندانگ* است (به مثابه همان سبزی پلو ماهی شب عید ما):
و همینطور غذایی محلی به نام سوتو (soto)**:
که معمولا یا با کیک برنج (کتوپات ketupat) صرف میشه یا با می (نودل رشته ای نازک):
بعد از غذا هم آقایان دور هم نشسته به صحبت مشغول شدند و خانمها هم به اندرونی خزیده و احتمالا مشغول غیبت…موقع نماز ظهر هم همه آقایان به مسجدی در همان نزدیکی رفتند و نمازشان را آنجا خواندند و خانمها در خانه.
اینجا هم مثل ما رسم عیدی گرفتن هست و کوچکترها از بزرگهای فامیل مقداری پول در پاکت نامه دریافت میکنند…بچه های کوچک همسایه هم دوره می افتند و در هر خانه ای که باز باشد داخل میشوند و عیدی میگیرند و میروند سراغ خانه بعدی.
در کل علی رغم شباهتهایی که مراسمشان با مراسم ما داشت، تفاوتهای فرهنگی کاملا مشهود بود… از جمله اینکه بیشتر آقایان که وارد خانه میشدند به سمت سایر ذکور رفته و سلام و علیک کرده و دست میدادند اما ما اناث رو نادیده میگرفتند ! البته همین قضیه در مورد دختران فامیل و مهمانهای ذکور برقرار بود.
دیگر اینکه به سبک ایران تعارف کردن اینجا اصلا مرسوم نبود…همه چیز سلف سرویس بود و هر کس هر چه میخواست خودش باید بی تعارف برمیداشت … بعد غذا دوستمان به ما گفت شیرینی ها همه روی میز است خودتون بردارین…ما هم گفتیم این همه شیرینی ما نمیدانیم از کدام برداریم…گفت شیرینی مورد علاقه من تارت آناناس است و ظرف شیرینی را برداشت و درش را باز کرد و دست کرد و شیرینی از داخلش بیرون آورد و به ما نشان داد و بعد آن را در دهانش گذاشت و رفت!
*رندانگ نوعی خورش با مرغ یا گوشت است که با نارگیل و شیر نارگیل ، چیلی و ادویه های دیگه پخته میشه و از دید من خیلی خوشمزه است.
**سوتو نوعی سوپ است که همه اجزایش از هم جداست و موقع خوردن سرهم بندی میشه و خورده میشه…میشه همه مواد رو که شامل مرغ، لوبیا، پیاز داغ، سبزیجات خرد شده و مقداری خرت و پرت دیگر و البته نوعی سس تند رو به همراه کبک برنج یا کتوپات (ketupat) و آب مرغ با هم قاطی کرد و خورد یا میشه مواد رو به سلیقه خودت انتخاب کنی و سوپ خودتو درست کنی.
یه نت هم واسه توضیح کامپایل می دادی:-دی
ضمنا کاش نائب الزیاره ی ما هم می شدی؛ ما رو که هیچ مالایی ای به هیچ مناسبتی دعوت نمی کنه!@!
و اما در مورد این ذکور و احوالپرسی آنها یک خاطره….
همکلاسی عمانی داشتم که خیلی با هم صمیمی بودیم…. یک روز وارد کلاس شدم و اول با دو سه خانم ایرانی سرکلاس احوالپرسی کردم و بعد رفتم پیشش…دیدم اصلاً تحویلم نگرفت و خودش را مشغول کار دیگه کرد…من هم اهمیت ندادم و کلاس تمام شد…بعد انگار خودش فهمیده بود که رفتارش کمی برای من عجیب بود آمد پیشم و پرسید تو کشور شما اگر یک مرد وارد جایی شود که خانم و آقا باشد اول با کی احوال پرسی میکند…. گفتم با همه فرقی نداره…حتی کوچیکتر بزرگترهم خیلی ها رعایت نمیکنند….و بعد توضیح داد که تو فرهنگ آنها چقدر زشت است اگر مردی به جمعی وارد شود و اول با خانمها احوالپرسی کند. (همین)
راستی عیدت مبارک