در میان آسمان خراش ها

تمام زندگیم حرفا و رفتارهای آدمها رو تحلیل کردم، قضاوت کردم و برای خودم دسته بندی کردم…کم کم متوجه شدم تعداد آدمایی که توی گروهی قرار میگیرند که باید ازشون دوری کنم داره خیلی زیاد میشه…و چقدر پذیرش چنین افرادی برام سخت بود…

جدیدا دارم یاد میگیرم ببینم اما قضاوت نکنم…خودم باشم …با دیدن یا شنیدن خیلی چیزا ناراحت نشم…علت رفتارهارو جستجو نکنم…بپذیرم و خودم رو اذیت نکنم…و به این باور برسم که اگه سعی کنم خوب باشم آدمای خوب سر راهم قرار میگیرند…و این یعنی آرامش….

21 پاسخ به “من قاضی نیستم”