PostHeaderIcon لمانگ

اولین غذای محلی که تو مالزی خوردم و خوشم اومد ، لمانگ بود.این غذا که یه جور کیک برنجیه به این صورت تهیه میشه که برنج و شیر نارگیل (santan) رو داخل ساقه های بامبو که از قبل دیواره های داخلیش رو با برگ موز پوشوندن میریزن و روی آتیش میذارن تا بپزه.
بعد از پخته شدن، ساقه های بامبو رو به قطعات کوچک میشکنند و برنجی که داخل برگ پیچیده شده رو از ساقه جدا میکنن و سرو میکنن.این استوانه هایی که ظاهرش شبیه کالباس خودمونه همین لمانگه.
درسته که ظاهرا دستور تهیه اش ساده است ، اما چون موقع پختن خیلی دود میکنه مردم ترجیح میدن آماده اش رو بخرن تا اینکه تو خونه درست کنن.فکر کنم به همین دلیل هم هست که توی شهر جایی ندیدم که این غذا رو درست کنن. یه سری دکه های خارج شهر توی جاده هست که لمانگ داره.صاحبان این دکه ها هم از مالایی های سنتی هستند.موقعی که ما روی صندلی های جلوی دکه نشسته بودیم با دقت زیاد مارو برانداز میکردن و به زبان مالایی به همدیگه چیزایی میگفتن.بالاخره یکیشون طاقت نیاورد و اومد ازمون پرسید:Arab?haaa?

-No,we are not arab :

Where from? -

We are from Iran :

Moslim?

- Yes,moslim

دوباره با تعجب پرسید:Muslim?! ما هم دوباره تکرار کردیم:yeah,Muslim,muslim. نمیدونم چرا بنده خدا موقعی که میرفت هنوز انگار باورش نشده بود.

32 پاسخ به “لمانگ”

دادن پاسخ